روستای پیشبر،  ای سرزمین  مادری
ای تو میراث نیاکان، بیشه­ زار  خاوری
در تو دارم من هزاران خاطرات خفته را
در تو دیدم من تلاش و کوشش و مردانگی
خاطرات  باغ­ ها  و  میوه­  های  رنگ، رنگ
روزهای کودکی و شادی و بالَندگی
سال­ها­ی دور هم بودن برای زیستن
روزهای  خوب  و شیرین  از سَر   دلدادگی

قصه­ های دلنشین و خاطرات بی­ ریای مادران
نکته­ ها  و پند­  های  نیک  بابا­ها برای زندگی

خاطرات بچه­ ها با جامه­ ها و کفش­­ های وصله­ دار
کودکان  کوچک   اما  مرد­  های  پر تلاش  زندگی
خاطرات درس ­های روبه مکّار و زاغ و لاک­پشت
درس  "کوکب خانم "  و کیف  و  کتاب  بچگی
مشق­­ های پِترُس و تصمیم  کبری، ریز­علی
زیر نور زرد گِردسوز یا که لَمپا یا چراغ توریی
برف­ های  روزهای  سوز  و سر ماهای  سخت
شاخه­ های پر ز «آلوی بخارا»همچو دُرّ گوهری
جیک­ جیک   جوجه­ ها   و  بانگ   زیبای  خروس
صبحگاهان بهر مردم هم دعا و هم نماز و بندگی

 

صوت قرآن ذکر مردم بود در هر صبحدم
بعد از آن آغاز می­شد با سِپندی زندگی
مسجد  النورش    ز انوار   الهی   نور    داشت
زائرانش با توسل در پی کسب و کمال و بندگی
یاد منبر­های مرد علم و ایمان و عمل
مرد تقوا و نماز و مسجد  و  فرزانگی
مرد حق، "حقی "بود با ذکر شب­های کساء
نزد وی  از  غیب  آمد  دانش  و  دانشوری
مردم  از  احوال  هم  با  عشق   آگاه  بود
کوچه، کوچه، خانه، خانه پر ز شوق زندگی

 

یاد شیپر، کَل کَل   آب و  صدای  بلبلان
سر تنوره باغ جوزی و صفای بیشه­ گی
یاد شاهیک ،مین پل ،ملّه­­ ی بالا و بشه
مین قلعه ، زیر ساباط ، با صفا و سادگی
یاد بازی­های پرشور و مصفّای جوانان قدیم
آُلّادوس و تشله بازی­، هفت سنگ و کَبُدی
یاد قشلاق و بهار دلگشای زیرکوه
یاد ییلاق، یورت بالا و اُلنگ و چادری
یاد  هَی هَی­  های   چوپان  با  نوای  نَی لَبَک
روزهای سرخوشی با چای داغ و دیگدان آتشی
یاد   گُرماس   و   کُماچ    شیر    پخت  و   قا طِقی

آب مَشکو هم شنا بود،هم سونا، هم برای جکوزی

 

یاد مشک و مَسکه و سرشیر و چَکمال و فله

بوی دود  و  آتش  و  نان  و  تنو ر   خانگی
یاد برق و چِشمک و خاموشی  ساعات دَه
وقت خوابیدن  به اجبار از پس هر خاموشی
فصل  آلوها  همه  در  باغ­ ها  ماوا  و ساکن می شدند
فصل پاییز و زمستان در درون روستا آغاز می­شد زندگی
فصل چلّه، فصل شب­ های بلند و خوب سال
یاد رویاهای خوب  و   آرزوهای   بلند  زندگی
شاهِ دِه بود، آنکه هِندونه به کادون داشتی
یا   به   زیر  خاک  در  بر  بیابان  د ا شتی

 

خانه­ های خشتی و چوبی، چه زیبا و قشنگ
کوچه­ های  خاکی  امّا  مملوّ  از  د لد اد گی
روزهای جهد و کوشش،  مهر و شادی
روزهای عشق و ایمان با تمام سادگی
مردمان  روستا  همسایه  و  همیار  هم
یار همدیگر به روز خوبی و دوران سخت زندگی

بیستم اردیبهشت، هفتاد و شش از ره رسید
ظهر  مردم شد  سیه  با   هَجمَه­ ی ویرانگی
سادگی  از  بین   مردم رخت  بست
پَر کشید از میوه­ ها و باغ­ ها هم تازگی
کوچه ­های روستا بلوار، اما سوت و کور
خانه­ ها آباد  اما  خالی  از  سر  زندگی
باغ­ های سبز پژمرده و  هیچ  اشجار  نیست
"چشمه­ ی آب شَرَف "وامانده از جو شندگی
چاه­ ها  خشکیده،  چرخ  چاه  نیست
دشت­ ها و کوه­ هادر انتظار قطره­ای بارندگی

چشم­­ های  مادران  در  انتظار  لحظه  ­ا  ی
تا که فرزندی ز هجرت باز آید یا بیاید قاصدی
مهربانی  در  درون پاک  مردم  کهنه گشت
دست­ های پینه بسته، مانده از کوشندگی
خانه­ های  پیشبر  آباد اما   صد  فُسُوس
چشمه­ ها و جوی­­ ها، خالی ز آب زندگی
مرد  مان   پرتلاش  و  سختکو ش   اما   فُسُو س
خاطرات نیک مردان و زنان خالی است اندر زندگی

 

عزم من با  عهد  تو  امروز  باید ما شود
جمع گردیم گِرد هم با غیرت و فرزانگی
هم­د لی  و  هم­نو ا یی  کارگر  باید  شو د
اتحاد و هم­­ صدایی بهر آبادی و محو کاستی
گر چه ما زردیم   ،اما زنده­ ایم،   پاینده­­ایم
شادمان باش ای وطن، ای سرزمین مادری
پیشبر  با  یاد  عاشورا  و  طا­ ها  زنده  است
این همان رسم حسین است و طریق بندگی
جاودان باش، ای وطن، ای مأمن و مأوای من
تا نمایان   سازی   از   خود    آفتاب   خاوری
پیشبر  را  دوست  می­دارم،   زیرا  گفته ­­ اند:
«قدر زر زرگر شناسد، قدر پیشبر، پیشبری»