در پيشبر از گذشته هاي بسيار دور استفاده از انرژي آبی مورد نياز و مرسوم بوده به گونه اي كه باقيمانده اثرات دو آسياب آبي در پائين دست اراضي قنات پيشبر گواه اين مدعا است. همچنين آسياب هاي آبي در  موليد، جلگه بالا دست موليد و كلاته علي اسماعيل در پائين دست برسنان، نيز در گذشته نه چندان دور فعال بوده اند كه بقايايي از  آن ها موجود مي باشد.

در پيشبر دو آسياب آبي وجود داشته كه نيروي خود را از جريان آب قنات شايگ پيشبر مي گرفته است و البته اين دو آسياب، فعاليت مستمر نداشته و در اوقاتي كه آب با كاربرد اصلي خود يعني آبياري در جوي ها به سمت پائين دست در حركت بوده، كه زمان بسيار كمي را نيز  شامل مي شده، اين آسياب ها نيز به فعاليت مشغول بوده اند. هرچند گفته شده كه اين دو آسياب به عنوان اشخاص حقوقي، خود مالك سهم مشخصي از آب قنات پيشبر نيز بودند.

آسياب پائين يا آسياب قديمي در ضلع جنوبي شيپهر و آسياب جديدتر يا آسياب بالا در كوچه باغ، سرتنوره واقع شده اند. هر دوي اين آسياب ها داراي تنوره استوانه اي شكل با عمق حدود 8 تا 10 متر بوده كه وجه تسميه سرتنوره بالا و سرتنوره پائين براي دو مكان در كوچه باغ هاي پيشبر، بر گرفته از وجود اين دو آسياب است. كاربرد اين تنوره ها براي انباشت آب بوده است تا با فشار ناشي از ارتفاع انباشته آب قدرت چرخش چرخ آسياب ناشي از انرژي آب نيز شديدتر باشد. مالكيت آسياب قديمي تر يا آسياب پائين را  مير علي مدد آذري و مالكيت آسياب بالا يا آسياب جديدتر را  حاج مير غلامحسين عامري دارا بودند. كاربرد اين آسياب ها در تبديل گندم به آرد بوده است و دامنه كاربري آن تمامي منطقه پيشبر را در بر مي گرفته است. بقاياي اين دو آسياب و مخصوصا تنوره هاي آن ها به عنوان يادگاري از پيشينيان موجود مي باشد كه متاسفانه فرسايش طبيعي و غير طبيعي تنها اسكلت كلي آن ها را بر جاي گذاشته است.