^{ايرانيان از ديرباز براي بر پايي جشن نوروزي، آداب و سنت‌هاي ويژه اي اجرا مي‌ كردند كه برخي از آن ها بر خلاف بسياري از مخالفت هايي كه از جانب برخي گروه ها و از جمله حمله اعراب به ايران می شد، تا به امروز ادامه داشته و دارد.}

^{هواي خوب و باراني اسفندماه (كه در پيشبر اسفندماه به مه نوروز نيز مشهور است)، خانه تكاني منازل در شهر و روستا، سبزه گره‌زدن در خانه‌ها و... همه از علائم فرا رسيدن سال نو است، اما نشانه‌اي كه همه باور مي‌كنند، سال جديد در راه است، همان چهارشنبه‌سوري مي‌باشد. آخرين سه‌شنبه شب سال را شب چهارشنبه‌سوري مي‌گويند، شبي كه در حال حاضر تنها بوته‌سوزاني و از آتش پريدن از آن باقي مانده است.}     

^{آن چه از چهارشنبه سوري در پيشبر بر جاي مانده است و با اعتقاد و باور عميقي در بين مردم اجرا مي شود به اين شكل است: غروب روز سه شنبه سال كه هوا رو به تاريكي مي‌رود،هر خانواده‌اي دسته اي هيزم خشك را بر بالاي پشت بام خانه خود مي برد. از آن جهت كه پشت بام هاي خانه هاي پيشبر گلي بوده بنابراين روشن كردن آتش بر فراز بام ها خطر زا نبوده است، سپس آتش مناسبي بر بام هر خانه روشن مي كردند، معمولا ابتدا آتش را بر فراز بامي مي افروزند كه اصطلاحا خانه نشيمن ناميده مي شود و در آن خانه سكونت دارند. سپس با خواندن شعر زير به نوبت از روي آتش مي پرند:}

     ^{سرخي تو از من} 

                              ^{زردي من از تو} 

^{و اعتقاد به اين دارند كه بر افروختن آتش در روي پشت بام خانه باعث دوري گزندها و كدورت ها از اهالي آن خانه مي شود به همين خاطر زردي و ناخوشي خود را به آتش مي دهند و از آتش طلب سرخي و شادابي مي نمايند. پس از آن كه آتش نسبتا فروكش كرد آن را به وسيله اي به روي پشت بام هاي ديگر منتقل مي كنند تا به اين ترتيب بركت ناشي از آتش افروزي چهارشنبه سوري را به تمامي بام هاي آن خانه انتقال دهند.}

^{منظره روشن بودن يك شعله آتش بر بالاي پشت بام هر خانه در چهارشنبه سوري منظره اي بي نهايت زيبا و معنوي را شكل مي دهد. شايان ذكر است كه همزمان با تغييرات و تحولات اجتماعي و ورود آتش افروزي هاي بزرگ اين موارد نيز به پيشبر وارد شده و صداي برخي ترقه ها نيز در اين روزها در سال هاي اخير به گوش مي رسد.}